۶ ژانویه ۲۰۲۶- بر اساس یک ارائهٔ علمی اولیه در نشست سالانهٔ انجمن قلب آمریکا (AHA) در سال ۲۰۲۵، افراد مبتلا به فیبریلاسیون دهلیزی (AFib) و چاقی ممکن است در صورت مصرف متفورمین در کنار مراقبت استاندارد، پس از ابلیشن اپیزودهای کمتری از AFib را تجربه کنند.این نشست که ۷ تا ۱۰ نوامبر در نیواورلئان برگزار شد، یکی از مهم ترین رویدادهای جهانی برای تبادل آخرین پیشرفت های علمی و به روزرسانی های مبتنی بر شواهد در حوزهٔ قلب و عروق است.
دکتر Amish Deshmukh، نویسندهٔ اصلی این مطالعه و استادیار بالینی پزشکی در دانشگاه میشیگان، گفت: «تغییر سبک زندگی و اصلاح عوامل خطر برای درمان AFib ضروری است و نتایج مطالعهٔ ما نشان می دهد که مصرف متفورمین می تواند این تلاش ها را تقویت کند».
طبق اعلام انجمن قلب آمریکا،AFib که با دوره های ضربان نامنظم و سریع قلب مشخص می شود، شایع ترین اختلال ریتم قلب است و می تواند منجر به لختهٔ خون، سکته، نارسایی قلب یا سایر مشکلات قلبی شود.
متفورمین، یک داروی ژنریک و پرمصرف برای کنترل قند خون در افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ است و به دلیل اثربخشی، سابقهٔ طولانی مصرف و هزینهٔ پایین، معمولاً درمان خط اول محسوب می شود.
در پژوهش های قبلی روی بزرگسالان مبتلا به دیابت و چاقی، افرادی که برای کنترل قند و وزن از متفورمین استفاده می کردند، نسبت به سایر داروهای ضد دیابت، خطر کمتری برای ابتلا به AFib داشتند. در مطالعات آزمایشگاهی نیز متفورمین به طور مستقیم بر سلول های قلب اثر گذاشته و آریتمی ها را کاهش داده است. پژوهشگران می خواستند بدانند آیا متفورمین می تواند احتمال عود AFib را در افراد دارای اضافه وزن یا چاقی که تحت درمان قرار گرفته اند، کاهش دهد یا خیر.
مطالعهٔMETA-AF (متفورمین به عنوان درمان کمکی در ابلیشن AFib)۹۹ بزرگسال مبتلا به AFib و چاقی یا اضافه وزن را بررسی کرد تا مشخص شود افزودن متفورمین به مراقبت استاندارد پس از ابلیشن کاتتری مفید است یا خیر. همهٔ شرکت کنندگان تحت ابلیشن قرار گرفتند و سپس به طور تصادفی به دو گروه تقسیم شدند:گروه اول مراقبت معمول (آموزش سبک زندگی شامل فعالیت بدنی، تغذیه سالم، خواب و مدیریت بیماری‌ها) و گروه دوم مراقبت معمول همراه با دریافت متفورمین.
نتایج یک ساله پس از ابلیشن به شرح زیر بود:
· ۷۸ درصد از بیماران در گروه متفورمین، در مقایسه با ۵۸ درصد در گروه مراقبت معمول، هیچ اپیزودAFib به مدت ۳۰ ثانیه یا بیشتر را تجربه نکردند.
· نیاز به ابلیشن مجدد یا شوک الکتریکی برای بازگرداندن ریتم طبیعی در گروه متفورمین ۶ درصد بود، در مقابل ۱۶ درصد در گروه مراقبت معمول.
· بروز اپیزودهایAFib در پایش ریتم قلب در گروه متفورمین ۸ درصد بود، در مقابل ۱۶ درصد در گروه مراقبت معمول.
· مصرف داروهای ضدآریتمی پس از ابلیشن در گروه متفورمین ۸ درصد و در گروه مراقبت معمول ۱۸ درصد بود.
· تغییرات وزن در همهٔ شرکت کنندگان حداقل بود، مشابه یافته های قبلی دربارهٔ مصرف متفورمین در افراد بدون دیابت.
دکتر Deshmukh، گفت: « به نظر می رسد درمان با متفورمین در افراد چاق بدون دیابت که تحت ابلیشن AFib قرار می گیرند، احتمال عود AFib یا سایر آریتمی های دهلیزی را پس از یک بار ابلیشن کاهش می دهد. اگرچه بیشتر افراد دارو را به خوبی تحمل کردند، تعداد قابل توجهی به دلیل عوارض جانبی یا احساس بهبودی، مصرف آن را قطع کردند».
این نتایج این پرسش را مطرح می کند که آیا داروهای دیگر دیابت و کاهش وزن، مانند آگونیست های گیرندهٔ GLP-1، ممکن است در بزرگسالان بدون دیابت مبتلا به AFib و چاقی، فواید یا عوارض مشابهی داشته باشند.
چاقی، یک عامل خطر شایع برایAFib است و عود اپیزودهای ضربان نامنظم پس از ابلیشن کاتتری در بیماران چاق و دارای اضافه وزن بیشتر دیده می شود. طبق آمار ۲۰۲۵انجمن قلب آمریکا، AFib بیش از ۶ میلیون نفر را در ایالات متحده درگیر کرده است.
دکتر Deshmukh، افزود: «پیشنهاد می کنم یک مطالعهٔ بزرگ تر برای بررسی متفورمین و سایر درمان های دیابت انجام شود. ما می دانیم که بسیاری از این داروها فواید قلبی‌عروقی دارند و اکنون بهتر درک می کنیم که چگونه ممکن است به طور خاص برای بیماران مبتلا به آریتمی مفید باشند. مطالعه‌ا ی که داروهای مختلف را مقایسه کند، می تواند یافته های ما را تأیید کرده و به پرسش هایی دربارهٔ تحمل پذیری، امکان مصرف طولانی مدت و هزینه ها پاسخ دهد».
محدودیت‌های مطالعه شامل اندازهٔ کوچک نمونه و انجام آن در یک مرکز درمانی واحد است؛ بنابراین ممکن است نتایج به جمعیت ها یا روش های متفاوت ابلیشن قابل تعمیم نباشد.
منبع: